Łojek (Sevum) to tłuszcz pochodzenia zwierzęcego, czyli surowiec organiczny. W technologii postaci leku bywa używany jako składnik maści i past (wpływa na konsystencję, natłuszczenie i właściwości podłoża). Kluczową cechą rozpoznawczą jest właśnie pochodzenie zwierzęce i charakter tłuszczowy.
Odpowiedź "tłuszcz zwierzęcy stosowany jako składnik maści i past" jest poprawna, bo opisuje zarówno naturę chemiczną (tłuszcz), jak i typowe zastosowanie farmaceutyczne.
Pozostałe propozycje są błędne, ponieważ dotyczą innych, odrębnych surowców:
- "mineralny krzemian magnezu stosowany jako substancja poślizgowa" opisuje talk. To surowiec nieorganiczny, proszkowy, wykorzystywany m.in. jako składnik ułatwiający poślizg w tabletkowaniu lub w zasypkach. Nie jest tłuszczem.
- "glinokrzemian glinu stosowany jako adsorbent w preparatach" odpowiada kaolinowi. To także substancja mineralna, działająca adsorbująco; może występować w pastach, ale nie jest łojkiem i ma inną naturę chemiczną.
- "salicylan fenylu stosowany dawniej jako środek antyseptyczny" to salol (salicylan fenylu). Jest to związek organiczny, jednak nie jest tłuszczem i nie pełni roli typowego podłoża maściowego.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: łojek = tłuszcz, natomiast talk/kaolin = minerały. Dzięki temu unika się częstego błędu polegającego na myleniu substancji organicznych z nieorganicznymi.
