Prawidłowe planowanie robót przy budowie instalacji centralnego ogrzewania opiera się na kolejności technologicznej, tak aby kolejne czynności nie niszczyły efektów poprzednich i aby kontrola jakości była wykonana we właściwym momencie.
Najpierw wykonuje się montaż przewodów i armatury, a następnie montaż grzejników z zaworami termostatycznymi, ponieważ dopiero po zmontowaniu zasadniczych elementów instalacji można przejść do czynności przygotowujących ją do pracy.
Kolejny istotny etap to płukanie instalacji. Jego celem jest usunięcie zanieczyszczeń (np. opiłków, pozostałości po montażu), które mogłyby powodować problemy eksploatacyjne lub zakłócać pracę armatury. Po takim przygotowaniu wykonuje się próby szczelności, aby potwierdzić, że układ jest szczelny i bezpieczny do dalszych prac.
Następnie wykonuje się izolację instalacji. Izolowanie ma sens po zakończeniu zasadniczych kontroli szczelności, ponieważ ewentualne poprawki po próbach nie powinny wymagać rozkuwania lub zdejmowania świeżo wykonanej izolacji.
Po zakończeniu robót montażowych i przygotowawczych wykonuje się rozruch, czyli uruchomienie instalacji i sprawdzenie jej działania w warunkach pracy. Na końcu realizuje się odbiór, bo odbiór powinien potwierdzać, że instalacja została wykonana, sprawdzona i działa zgodnie z wymaganiami.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, ponieważ przestawiają etapy w sposób ryzykowny organizacyjnie lub technologicznie: umieszczają rozruch i odbiory przed wykonaniem izolacji albo przesuwają płukanie na sam koniec, co mogłoby wprowadzać zanieczyszczenia do elementów już przygotowanych do pracy i utrudniać kontrolę jakości.
