Licencja OEM (Original Equipment Manufacturer) to model dystrybucji oprogramowania, w którym produkt jest sprzedawany razem ze sprzętem (np. komputerem) lub przeznaczony do instalacji na konkretnym urządzeniu przez producenta/partnera sprzętowego. Z tego powodu typową cechą OEM jest powiązanie uprawnień licencyjnych z danym komputerem (lub jego istotnym elementem), a nie z użytkownikiem.
Dlatego odpowiedź "komputera (lub jego części), na którym jest zainstalowane" oddaje ideę OEM: licencja "idzie" ze sprzętem, a nie z osobą. W praktyce ma to znaczenie np. przy wymianie komputera: w wielu przypadkach licencji OEM nie można legalnie przenieść na całkiem inne urządzenie (w odróżnieniu od licencji Retail, które częściej pozwalają na przenoszenie po spełnieniu warunków).
Pozostałe odpowiedzi odzwierciedlają częste nieporozumienia:
- "właściciela/nabywcy komputera" – to mylenie licencji z własnością rzeczy. Fakt zakupu sprzętu nie oznacza, że licencja jest trwale przypisana do osoby i zawsze przenoszalna.
- "systemu operacyjnego zainstalowanego na danym komputerze" – to błąd polegający na wiązaniu licencji z instalacją. Instalację można usunąć i wykonać ponownie, ale licencja w modelu OEM jest rozumiana jako związana z urządzeniem, a nie z konkretną kopią systemu.
- "do wszystkich komputerów w danym gospodarstwie domowym" – tak działałyby raczej wybrane licencje rodzinne/subskrypcyjne lub umowy wielostanowiskowe, a nie klasyczny OEM.
Na egzaminie warto zapamiętać skrót myślowy: OEM = sprzęt, Retail = użytkownik/urządzenie z większą przenoszalnością, Volume = organizacja i wiele stanowisk. To pomaga szybko odróżniać typy licencji w zadaniach INF.2.
