Przy klejeniu płytek ceramicznych kluczowe jest, aby podłoże było nośne, stabilne i zapewniało przyczepność. Ściana pomalowana farbą ftalową (typowa "olejna" powłoka) bywa problematyczna, ponieważ tworzy warstwę gładką i słabo chłonną, a dodatkowo może mieć ograniczoną przyczepność do podłoża mineralnego. W takiej sytuacji klej wiąże się w praktyce z farbą, a nie z tynkiem/ścianą. Jeśli farba zacznie się odspajać, okładzina może odpaść razem z nią.
Dlatego poprawna odpowiedź to "usunąć z podłoża warstwę farby". Usunięcie powłoki (zwłaszcza tej słabo związanej, kredowej, łuszczącej się lub zbyt gładkiej) ma na celu odsłonięcie warstwy nośnej i stworzenie warunków do prawidłowego związania zaprawy klejowej. W praktyce po usunięciu farby wykonuje się dalsze czynności przygotowawcze (oczyszczenie, odpylenie, ewentualne gruntowanie odpowiednim środkiem), ale sedno pytania dotyczy eliminacji bariery adhezyjnej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "odtłuścić i osuszyć podłoże" – odtłuszczenie pomaga, gdy problemem jest brud lub tłuszcz, ale nie rozwiązuje problemu braku nośności i słabej kompatybilności kleju z gładką powłoką olejną. Nawet czysta farba ftalowa może być nieodpowiednim podłożem pod klej.
- "nałożyć na podłoże gładź gipsową" – gładź służy głównie do wyrównania i uzyskania gładkiej powierzchni. Jeśli nałożymy ją na farbę, nadal "opieramy" cały układ na warstwie farby. Gdy farba nie jest pewnym, nośnym podłożem, dojdzie do odspojenia warstw.
- "uzupełnić w podłożu ubytki szpachlówką olejną" – uzupełnianie ubytków jest czynnością pomocniczą, ale nie zastępuje przygotowania całej powierzchni. Szpachlówka olejna dodatkowo może tworzyć kolejną słabo chłonną warstwę, która nie poprawia warunków klejenia płytek.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się podłoże z powłoką typu olejnego/ftalowego, myśl o ryzyku słabej przyczepności i o konieczności doprowadzenia podłoża do stanu nośnego. Najpierw usuwa się warstwy niepewne, a dopiero potem wyrównuje i przygotowuje pod okładzinę.
