Rezystancja uziemienia informuje, jak skutecznie uziom i cała instalacja odgromowa mogą odprowadzić do ziemi prąd piorunowy. W starszych podejściach normowych spotykano "sztywne" wartości graniczne dla wybranych typów obiektów. Obecnie, zgodnie z podejściem serii PN-EN 62305, projektowanie ochrony odgromowej opiera się przede wszystkim na ocenie ryzyka i doborze klasy ochrony (LPS), a kryteria dotyczą m.in. rozwiązań konstrukcyjnych oraz geometrii i parametrów uziomu.
W praktyce egzaminacyjnej i wykonawczej często stosuje się zasadę, że zalecana rezystancja uziemienia urządzeń piorunochronnych nie powinna przekraczać 10 Ohm. Taka wartość jest spójna z popularnymi wytycznymi praktycznymi odnoszonymi do serii PN-EN 62305: pomiar ma potwierdzić, że uziom działa poprawnie, ale nie jest jedynym parametrem oceny całego systemu.
Dlaczego pozostałe wartości są nieprawidłowe w tym ujęciu?
- "30 Ohm" jest zbyt dużą wartością jako zalecany poziom jakości uziemienia instalacji piorunochronnej; przy takiej rezystancji wzrasta ryzyko niekorzystnych przyrostów potencjału i przepięć.
- "5 Ohm" bywa kojarzone z dawnymi wymaganiami dla wybranych obiektów (podejście historyczne). W aktualnym podejściu serii PN-EN 62305 nie należy traktować tej liczby jako uniwersalnego, aktualnego progu dla obiektów zagrożonych wybuchem.
- "1 Ohm" to wartość bardzo rygorystyczna, spotykana w szczególnych przypadkach instalacyjnych (np. w innych kontekstach normowych), ale nie stanowi typowej zalecanej granicy dla rezystancji uziemienia instalacji odgromowej w ujęciu omawianym w serii PN-EN 62305.
Wskazówka do nauki: zapamiętaj, że w serii PN-EN 62305 kluczowe jest "ryzyko i klasa LPS", a wartość rezystancji uziemienia traktuje się jako narzędzie weryfikacji jakości wykonania, często z przyjmowanym celem praktycznym ≤10 Ohm.
