W przedstawionej sytuacji pacjentka po wypadku prezentuje zespół objawów typowych dla zaburzeń nastroju o obrazie depresyjnym: przygnębienie, wycofanie społeczne (nie chce rozmawiać), spadek aktywności oraz zaburzenia rytmu dobowego i łaknienia (zaburzenia snu, odmowa posiłków). W praktyce opiekuńczej takie objawy są ważnym sygnałem alarmowym, ponieważ mogą pogarszać rehabilitację, zwiększać ryzyko niedożywienia i nasilać zależność od opiekunów.
Odpowiedź "depresji" najlepiej pasuje do całości obrazu. Depresja nie oznacza wyłącznie "smutku po zdarzeniu", lecz utrzymujący się stan obniżonego nastroju i funkcjonowania, często z zaburzeniami snu i apetytu oraz utratą zainteresowań.
Pozostałe propozycje nie pasują do opisu:
- "manii" zwykle towarzyszy podwyższony lub drażliwy nastrój, wzmożona energia, aktywność i zmniejszona potrzeba snu; w zadaniu widoczne są raczej apatia i wycofanie.
- "nerwicy" jest pojęciem nieswoistym; w potocznym ujęciu bywa łączone głównie z lękiem, napięciem i somatyzacją, a tu dominują objawy depresyjne (spadek napędu, przygnębienie, zaburzenia snu i łaknienia).
- "odrzucenia" nie jest standardową nazwą problemu zdrowotnego/rozpoznania w tym sensie; opis dotyczy stanu psychicznego wymagającego oceny klinicznej.
Wskazówka dla opiekuna medycznego: przy takiej prezentacji należy uważnie obserwować przyjmowanie płynów i pokarmów, sen, poziom aktywności oraz zgłaszać niepokojące zmiany personelowi uprawnionemu do diagnozy i leczenia. W razie wypowiedzi o bezsensie życia lub autoagresji konieczna jest natychmiastowa reakcja zgodnie z procedurami placówki.
