W recepturze aptecznej zapis łaciński Solutio oznacza roztwór. Kluczowe jest to, że rozpuszczalnik bywa w nazwie doprecyzowany (np. roztwór olejowy, spirytusowy, glicerolowy), ale jeśli takiego doprecyzowania nie ma, w praktyce edukacyjnej i w typowych zadaniach egzaminacyjnych przyjmuje się, że chodzi o roztwór wodny.
Dlatego odpowiedź "3% roztwór wodny kwasu bornego" jest zgodna z konwencją zapisu: 3% wskazuje stężenie roztworu, a brak określenia rozpuszczalnika oznacza, że nie jest to szczególna odmiana roztworu (np. olejowa czy spirytusowa), tylko wariant podstawowy.
Pozostałe propozycje są błędne z tego powodu, że wprowadzają konkretny rozpuszczalnik, którego w zapisie nie podano:
- "3% roztwór olejowy kwasu bornego" – wymagałby wskazania oleju/określenia, że jest to roztwór olejowy; bez tego nie można go domyślnie przyjąć.
- "3% roztwór spirytusowy kwasu bornego" – analogicznie, obecność etanolu jako rozpuszczalnika musi wynikać z nazwy lub składu; sam wyraz Solutio tego nie przesądza.
- "3% roztwór glicerolowy kwasu bornego" – glicerol jako rozpuszczalnik również powinien być wyraźnie zaznaczony.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o interpretację zapisu recepturowego szukaj w nazwie elementu, który zmienia postać leku (np. "olejowy", "spirytusowy", "glicerolowy"). Jeśli go nie ma, najczęściej chodzi o wariant podstawowy, czyli roztwór wodny.
