Parametr boot file name (często spotykany jako "Bootfile Name", a w standardzie jako odpowiednia opcja DHCP) ma zadanie podać klientowi nazwę pliku rozruchowego, który zostanie pobrany podczas startu z sieci. W praktyce używa się go w środowiskach PXE, gdzie komputer uruchamia się bez systemu z dysku, pobiera program/loader (tzw. NBP) i dopiero potem ładuje instalator lub środowisko narzędziowe.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź o PXE? Ponieważ w rozruchu sieciowym klient musi dostać informację "co pobrać" jako plik startowy. Właśnie temu służy boot file name: wskazuje nazwę pliku z programem, który klient ma załadować na starcie (np. odpowiedni loader). To jest informacja przekazywana klientowi, nie ustawienie wewnętrzne serwera.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Plik konfiguracyjny serwera DHCP" – konfiguracja usługi jest po stronie serwera (np. w konsoli lub pliku konfiguracyjnym), a boot file name jest informacją wysyłaną do klienta w ramach dzierżawy/opcji.
- "Plik na partycji bootowalnej komputera MBR" – MBR dotyczy rozruchu z dysku i struktury tablicy partycji, a pytanie dotyczy rozruchu sterowanego przez usługę sieciową DHCP (inna warstwa i inny mechanizm).
- "Plik zdarzeń uruchomienia serwera DHCP" – logi są elementem monitorowania usługi i nie są przekazywane klientom jako opcja potrzebna do startu stacji roboczej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się PXE/rozruch sieciowy, a pytanie dotyczy "boot file", zwykle chodzi o nazwę pliku startowego (NBP) podawaną przez DHCP.
