W typowym lustrze prądowym kluczową ideą jest utworzenie prądu odniesienia w jednej gałęzi (wejściowej), a następnie odtworzenie (skopiowanie) tego prądu w drugiej gałęzi (wyjściowej). Element aktywny (np. tranzystor w odpowiedniej konfiguracji) zapewnia warunki, dzięki którym prąd w gałęzi wyjściowej jest w przybliżeniu równy prądowi odniesienia lub jest jego wielokrotnością.
Odpowiedź "Programuje prąd wyjściowy." jest poprawna, ponieważ rezystor RIN zwykle ustala wartość prądu odniesienia: dla zadanego napięcia w układzie (np. spadku napięcia na złączu/elemenie odniesienia) rezystor wymusza określony prąd zgodnie z prawem Ohma. Skoro prąd wyjściowy jest kopią prądu odniesienia, to RIN pośrednio determinuje (programuje) prąd na wyjściu.
- "Stabilizuje napięcie wyjściowe." – lustro prądowe jest projektowane głównie do utrzymania możliwie stałego prądu, a napięcie na wyjściu zależy w dużym stopniu od obciążenia i zakresu poprawnej pracy układu (tzw. zgodności wyjścia). Rezystor RIN nie pełni roli stabilizatora napięcia.
- "Zapewnia sprzężenie zwrotne." – w lustrze prądowym mogą występować mechanizmy "wewnętrznej korekcji" wynikające z połączeń elementu aktywnego, ale sam rezystor RIN jest przede wszystkim elementem ustawiającym prąd odniesienia. Nazywanie jego roli sprzężeniem zwrotnym jest zbyt ogólne i wprowadza w błąd.
- "Ogranicza napięcie wyjściowe." – ograniczanie napięcia wyjściowego nie jest typową funkcją rezystora ustawiającego prąd odniesienia. Ograniczenia napięciowe wynikają raczej z własności elementu aktywnego i zasilania oraz z tego, jakie napięcie minimalne jest potrzebne, aby utrzymać zadany prąd.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o lustra prądowe najpierw zidentyfikuj gałąź, w której powstaje prąd odniesienia. Element pasywny w tej gałęzi (często rezystor) zwykle służy do jego ustawienia, a więc pośrednio do ustawienia prądu wyjściowego.
