Przepustowość łącza 512 kbps oznacza 512 kilobitów na sekundę jako wartość nominalną warstwy transmisji. Aby przeliczyć to na bajty, dzielimy przez 8: 512÷8 = 64 kB/s. To jest jednak maksimum teoretyczne, gdyby całe pasmo było wypełnione wyłącznie danymi użytkownika.
Pytanie pyta o rzeczywiste dane, czyli payload – część informacji, którą faktycznie "niesie" aplikacja/użytkownik. W praktyce transmisja synchroniczna korzysta z ramkowania i mechanizmów kontrolnych. Każda ramka zawiera elementy, które nie są danymi użytkownika, np. nagłówki protokołu, pola sterujące, sumy kontrolne (CRC) i bity związane z synchronizacją/organizacją strumienia. Ten koszt jest niezależny od kompresji – nawet "bez kompresji" nadal istnieje narzut protokołu.
Dlatego przepływność użyteczna jest mniejsza od 64 kB/s. Dla typowych rozwiązań synchronicznych narzut bywa rzędu kilkunastu procent. Przy założeniu ok. 15% narzutu: 64 kB × 0,85 = 54,4 kB, co po zaokrągleniu daje około 55 kB danych użytkownika w 1 sekundę.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują? Wartość "około 5 kB" byłaby zbyt mała dla łącza 512 kbps (oznaczałaby utratę większości pasma, co nie odpowiada typowym narzutom). "Około 64 kB" ignoruje fakt, że pytanie dotyczy danych rzeczywistych (payload), a nie nominalnej przepustowości po przeliczeniu bitów na bajty. "Ponad 500 kB" jest niemożliwe przy 512 kbps, bo przekracza ograniczenie wynikające już z samej jednostki (512 kbps ≈ 64 kB/s przed narzutem).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się sformułowanie "rzeczywiste dane", "użyteczne dane" lub "payload", włącz w rozumowanie narzut protokołów i ramkowanie. Gdy jest tylko "przepustowość" bez doprecyzowania, zwykle chodzi o wartość nominalną po przeliczeniu jednostek.
