Do zgrubnej (podstawowej) obróbki powierzchni płaskich najczęściej dobiera się frezarkę. Frezowanie jest metodą uniwersalną i wydajną: pozwala szybko zebrać naddatek materiału i uzyskać płaszczyznę o typowej dokładności wystarczającej dla wielu operacji warsztatowych. W praktyce często stosuje się frezowanie czołowe, ponieważ łatwo nim wykonywać równe, duże powierzchnie.
Odpowiedź "Szlifierkę do powierzchni płaskich" wybiera się wtedy, gdy mowa o obróbce wykańczającej: po wcześniejszym frezowaniu można szlifować, aby uzyskać wyższą dokładność wymiarową i mniejszą chropowatość. Ponieważ pytanie dotyczy etapu zgrubnego/podstawowego, szlifierka nie jest tu najlepszym wyborem.
Odpowiedź "Wiertarkę" jest nieprawidłowa, bo wiertarka służy przede wszystkim do wykonywania otworów (wiercenie, ewentualnie rozwiercanie), a nie do planowego wykonywania płaszczyzn na detalach.
Odpowiedź "Tokarkę" również jest nieprawidłowa w tym ujęciu, ponieważ tokarka jest przeznaczona głównie do obróbki powierzchni obrotowych (wałki, stożki, czoła przy toczeniu), a obróbka płaszczyzn w sensie typowego "planowania płaszczyzny" w technologii skrawania jest domeną frezowania lub szlifowania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się słowo "zgrubna/podstawowa" – myśl o frezowaniu. Gdy pojawia się "wykańczająca", "wysoka dokładność" lub "mała chropowatość" – wtedy częściej pasuje szlifowanie.
