W silniku asynchronicznym (indukcyjnym) prędkość obrotowa wirnika jest zawsze nieco mniejsza od prędkości pola wirującego stojana. Prędkość tego pola nazywa się prędkością synchroniczną i zależy wyłącznie od częstotliwości zasilania oraz liczby par biegunów:
ns = (60 · f) / p
Dla danych: f = 60 Hz oraz p = 2 otrzymujemy:
ns = (60 · 60) / 2 = 1800 obr/min.
Silnik pracuje przy poślizgu s = 5% = 0,05. Poślizg oznacza, że wirnik "nie nadąża" za polem wirującym, więc:
nr = ns · (1 − s)
nr = 1800 · (1 − 0,05) = 1800 · 0,95 = 1710 obr/min.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Warto zauważyć, że każda inna prędkość oznaczałaby inny poślizg. Prędkość 1575 obr/min odpowiadałaby znacznie większemu poślizgowi (silnik musiałby być mocno przeciążony lub źle dobrany). Prędkość 1425 obr/min oznaczałaby jeszcze większy poślizg, typowy raczej dla stanów nieprawidłowych lub rozruchu, a nie pracy ustalonej. Z kolei 1890 obr/min jest większe niż 1800 obr/min, czyli większe niż prędkość synchroniczna – przy pracy silnikowej jest to sprzeczne z definicją poślizgu (taka sytuacja dotyczy szczególnych trybów, a nie standardowej pracy napędowej).
Typowe pułapki egzaminacyjne to: pomylenie liczby par biegunów z liczbą biegunów (p=2 oznacza 4 bieguny) oraz podstawienie poślizgu w procentach bez zamiany na ułamek. Warto też pamiętać, że podane napięcie (110 V) nie wchodzi do wzoru na prędkość synchroniczną – wpływa głównie na moment i warunki pracy, a nie na ns.
