Przekładnię rozpoznaje się przede wszystkim po geometrii elementów i układzie osi. W przekładni ślimakowej występują dwa charakterystyczne elementy: ślimak (wałek o zarysie przypominającym gwint/śrubę) oraz koło ślimakowe (koło współpracujące ze ślimakiem). Bardzo częstą cechą konstrukcyjną jest to, że osie obu wałów są ustawione pod kątem, zwykle zbliżonym do 90°. Zazębienie ma w dużej mierze charakter ślizgowy, co wpływa na wymagania smarowania i sprawność.
Odpowiedź "Ślimakową" jest poprawna, jeśli na zdjęciu widoczny jest ślimak współpracujący z kołem ślimakowym (np. w przekładni kątowej, reduktorze). To odróżnia ją od innych konstrukcji:
- "Walcową" wybiera się dla przekładni z kołami walcowymi (zęby proste lub skośne) i najczęściej równoległymi osiami. Brak ślimaka i typowego koła ślimakowego.
- "Stożkową" dotyczy kół stożkowych i osi przecinających się (często pod kątem 90°), ale elementy mają kształt stożków, a nie ślimaka i koła ślimakowego. Sama obecność kąta między osiami nie wystarcza – decyduje geometria kół.
- "Śrubową" bywa potocznie mylona z "ślimakową", ponieważ ślimak przypomina śrubę, jednak w klasyfikacji przekładni zębatych na poziomie szkolnym standardowo wyróżnia się m.in. walcowe, stożkowe i ślimakowe. Dlatego jako typ konstrukcji właściwsza jest nazwa "ślimakowa".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz element wyglądający jak gwintowany wałek współpracujący z kołem o dopasowanym uzębieniu, w pierwszej kolejności rozważ przekładnię ślimakową. Dopiero potem porównuj układ osi i kształt kół z przekładnią walcową oraz stożkową.
