KWALIFIKACJA ROL10 - CZERWIEC 2014

PYTANIE NR 16.
Jaką rasę trzody chlewnej należy wybrać do chowu w gospodarstwie nastawionym na produkcję wysokiej klasy mięsa wieprzowego?
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Polska biała zwisłoucha to rasa szeroko wykorzystywana w produkcji towarowej, kojarzona z dobrymi cechami użytkowymi ważnymi w kierunku mięsnym (m.in. przyrosty i cechy tuszy). Rasy typu wietnamskiego oraz niektóre rasy lokalne/niszowe zwykle nie są podstawowym wyborem do intensywnej produkcji wysokiej jakości wieprzowiny.

Pełne wyjaśnienie:

W gospodarstwie nastawionym na uzyskanie wysokiej klasy mięsa wieprzowego dobiera się taki materiał hodowlany, który daje korzystne wyniki produkcyjne (tempo wzrostu, wykorzystanie paszy) oraz pożądane cechy rzeźne i technologiczne. Odpowiedź "Polską białą zwisłouchą" jest zgodna z typowym podejściem w produkcji towarowej: ta rasa jest zaliczana do ras powszechnie użytkowanych w chowie, a jej cechy są kojarzone z przydatnością do uzyskiwania dobrych parametrów tuszy w warunkach gospodarstwa.

Pozostałe propozycje są mniej trafne w kontekście produkcyjnego nastawienia na wysoką jakość mięsa:

  • "Wietnamską" – jest to typ/rasa utrzymywana częściej w małych hodowlach hobbystycznych lub niszowych; nie jest standardowym wyborem do intensywnej, powtarzalnej produkcji towarowej ukierunkowanej na parametry rzeźne.
  • "Złotnicką pstrą" – to rasa rodzima o znaczeniu lokalnym/ochronnym i niszowym. Może być wykorzystywana w gospodarstwach nastawionych na produkty regionalne, ale w ujęciu typowego egzaminu i produkcji masowej nie jest pierwszym wyborem do uzyskania wysokiej mięsności i standaryzacji.
  • "Berkszyr" – rasa znana jako niszowa w porównaniu z rasami dominującymi w produkcji towarowej; w realiach gospodarstw w Polsce nie jest typowym podstawowym wyborem do standardowej organizacji tuczu nastawionego na wymagania rynku masowego.

Wskazówka egzaminacyjna: w podobnych pytaniach szukaj ras powszechnie stosowanych w produkcji towarowej i kojarzonych z kierunkiem mięsnym. Pamiętaj też, że w praktyce często kluczowe jest krzyżowanie (dobór komponentu ojcowskiego i macierzyńskiego), a nie sama "czysta" rasa.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Najczęściej chodzi o połączenie cech tuszy i mięsa: dobrą mięsność, odpowiedni udział tłuszczu, właściwe pH, barwę i przydatność technologiczną. W praktyce wpływają na to nie tylko rasa, ale też żywienie, dobrostan, zdrowotność, wiek i masa uboju.
Rasa wyznacza potencjał genetyczny (np. tempo wzrostu, umięśnienie), ale żywienie i utrzymanie decydują, czy ten potencjał zostanie wykorzystany. Nawet dobra rasa nie da wysokiej jakości, jeśli popełni się błędy w dawce, warunkach bytowych lub zdrowotności stada.
Krzyżowanie pozwala łączyć zalety różnych ras i uzyskiwać efekt heterozji (lepsza żywotność i wyniki produkcyjne mieszańców). W praktyce gospodarstwo dobiera komponenty macierzyńskie i ojcowskie, aby spełnić wymagania ubojni oraz uzyskać powtarzalną jakość partii tuczników.
Najczęściej ocenia się: przyrosty dobowe, wykorzystanie paszy, mięsność i otłuszczenie tuszy, plenność i cechy macierzyńskie (jeśli prowadzi się rozród), a także zdrowotność i dostosowanie do warunków gospodarstwa. "Jakość mięsa" to wynik wielu cech naraz.
Zwykle jest wybierana do chowu hobbystycznego lub niszowego, a nie jako standard w intensywnej produkcji towarowej. W egzaminacyjnych zadaniach dotyczących organizacji produkcji częściej oczekuje się wyboru ras typowo użytkowanych w chowie nastawionym na parametry rzeźne i opłacalność.
Rasy lokalne mogą być cenne w ochronie zasobów genetycznych i produktach regionalnych, ale często mają inne priorytety hodowlane niż maksymalna mięsność i wydajność tuczu. W produkcji masowej liczy się powtarzalność, wyniki produkcyjne i dopasowanie do wymagań rynku oraz ubojni.
Typowe pomyłki to kierowanie się nazwą "egzotyczną", mylenie ras hobbystycznych z towarowymi oraz ignorowanie celu produkcji (tucz vs rozród). Często też zakłada się, że sama rasa gwarantuje jakość, pomijając wpływ żywienia, stresu i zdrowotności na mięso.
W stadach towarowych, gdzie stosuje się krzyżowanie, duże znaczenie ma dobór konkretnej linii hodowlanej i knura (komponent ojcowski) pod cechy tuczne i rzeźne. Wtedy "nazwa rasy" bywa zbyt ogólna, a o wyniku decyduje szczegółowy program kojarzeń.
W praktyce analizuje się wyniki z ubojni (np. parametry klasyfikacji tusz, potrącenia), obserwuje wyrównanie partii i problemy jakościowe. Warto łączyć dane produkcyjne (FCR, przyrosty) z informacją zwrotną z zakładu mięsnego, aby korygować dobór i żywienie.
Ucz się ras przez "kierunek użytkowania" i cechy praktyczne: które są typowo towarowe, które lokalne/ochronne, a które hobbystyczne. Rób fiszki (rasa → cechy → zastosowanie) i trenuj pytania: dobór rasy do celu, organizacja tuczu, podstawy krzyżowania i warunków utrzymania.
info

Około 61% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. średnie

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że polska biała zwisłoucha to rasa szeroko wykorzystywana w produkcji towarowej, kojarzona z dobrymi cechami użytkowymi ważnymi w kierunku mięsnym (m.in. przyrosty i cechy tuszy).

Źródła:

  • Wikipedia: "Polska biała zwisłoucha" – https://pl.wikipedia.org/wiki/Polska_bia%C5%82a_zwis%C5%82oucha (dostęp 2026-03-01)
  • Wikipedia: "Złotnicka pstra" – https://pl.wikipedia.org/wiki/Z%C5%82otnicka_pstra (dostęp 2026-03-01)
  • Wikipedia: "Świnia wietnamska" – https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Awinia_wietnamska (dostęp 2026-03-01)

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty do przedmiotów: hodowla trzody chlewnej / produkcja zwierzęca (szkoły rolnicze)
  • Materiały edukacyjne o rasach i kierunkach użytkowania świń (opracowania uczelni rolniczych)
  • Katalogi/opracowania hodowlane i informatory ras (organizacje hodowców trzody chlewnej)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego