Standard G.711 opisuje kodowanie sygnału mowy metodą PCM (Pulse Code Modulation), historycznie związaną z cyfrową telefonią (kanał 64 kbit/s). W PCM sygnał analogowy jest:
- próbkowany (zamieniany na kolejne próbki w czasie),
- kwantyzowany (każdej próbce przypisuje się jeden z ustalonych poziomów),
- kodowany do postaci binarnej.
W praktyce G.711 wiąże się z następującą, klasyczną konfiguracją: 8000 próbek na sekundę (8 kHz) oraz 8 bitów na próbkę. Daje to łącznie 8000 × 8 = 64 000 bit/s, czyli 64 kbit/s (bez narzutów protokołów).
Odpowiedź "8 bitów na próbkę" jest więc zgodna z ideą kanału 64 kbit/s w klasycznej telefonii cyfrowej oraz z definicją G.711 (kompresja nieliniowa A-law lub μ-law, ale nadal 8 bitów w słowie kodowym).
Pozostałe propozycje są typowymi pułapkami:
- "6 bitów na próbkę" i "4 bity na próbkę" sugerują zbyt małą liczbę poziomów kwantyzacji, co prowadziłoby do większych zniekształceń kwantyzacji i zwykle kojarzy się z innymi technikami kompresji lub innymi kodekami o mniejszych przepływnościach.
- "16 bitów na próbkę" jest częste w audio wysokiej jakości, ale nie odpowiada klasycznemu kanałowi 64 kbit/s przy 8 kHz (wtedy byłoby 128 kbit/s).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w telekomunikacji pojawia się skojarzenie "G.711" i "64 kbit/s", najczęściej chodzi o PCM 8 kHz / 8 bitów.
