W połączeniach nitowych średnica otworu nie jest zazwyczaj równa średnicy nominalnej nitu. W praktyce stosuje się niewielki luz montażowy, ponieważ:
- otwory po wierceniu mają tolerancje i mogą być minimalnie mniejsze/owalne,
- nit musi dać się wprowadzić bez nadmiernej siły,
- zbyt ciasny otwór może powodować zadzieranie materiału, deformację nitu lub błędne uformowanie zakuwki.
Dla nitu o średnicy 2 mm często spotyka się zasadę doboru otworu o około 0,1 mm większego, co odpowiada wartości 2,1 mm. Taka wartość jest kompromisem między łatwością montażu a zachowaniem odpowiedniego wypełnienia otworu po zanitowaniu.
Dlaczego pozostałe propozycje są niekorzystne?
- 2,0 mm – otwór równy średnicy nominalnej nitu bywa zbyt ciasny w realnych warunkach warsztatowych; ryzyko problemów z wprowadzeniem nitu i uszkodzeń krawędzi otworu rośnie.
- 1,9 mm – otwór mniejszy od średnicy nitu jest zwykle błędem technologicznym (nit nie wejdzie prawidłowo albo wymusi nadmierne odkształcenia elementów).
- 2,3 mm – zbyt duży otwór powoduje nadmierny luz; połączenie może mieć gorszą nośność i większą podatność na "pracę" elementów oraz rozluźnianie w czasie drgań.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie nie doprecyzowuje rodzaju nitu, najczęściej chodzi o typowy dobór warsztatowy "średnica nitu + niewielki naddatek", a nie o pasowanie na ciasno.
