W klasycznym układzie zapłonowym ze stykowym przerywaczem kondensator jest połączony równolegle do styków. Jego zadaniem jest przede wszystkim:
- ograniczenie iskrzenia (łuku elektrycznego) na stykach w chwili rozwarcia, co zmniejsza ich wypalanie,
- ułatwienie szybkiego zaniku prądu w obwodzie pierwotnym cewki zapłonowej, co sprzyja uzyskaniu odpowiedniego napięcia w uzwojeniu wtórnym,
- kształtowanie przebiegu napięcia/prądu tak, aby układ pracował stabilnie w różnych prędkościach obrotowych.
Odpowiedź "0,20-0,25 μF" jest właściwa, ponieważ odpowiada typowemu zakresowi pojemności kondensatora przerywacza stosowanego w zapłonach stykowych, zapewniając kompromis między tłumieniem łuku a dynamiką zmian prądu cewki.
Dlaczego pozostałe zakresy są nieprawidłowe? Przedziały 0,4-0,5 μF, 0,5-0,6 μF oraz 0,6-0,7 μF oznaczają pojemności istotnie większe. Zbyt duża pojemność może zmieniać warunki ładowania/rozładowania w chwili rozwarcia styków, co w praktyce bywa kojarzone z pogorszeniem jakości przerywania prądu, zmianą intensywności iskry oraz przyspieszonym zużyciem elementów (styków lub kondensatora) w zależności od konstrukcji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "klasyczny układ zapłonowy", zwykle chodzi o układ z przerywaczem i kondensatorem. Wtedy szukaj wartości rzędu kilku dziesiątych mikrofarada, a nie pojemności "około pół mikrofarada" i wyższych.