W technologii betonu domieszki (np. uplastyczniające, napowietrzające, przyspieszające lub opóźniające wiązanie) dodaje się po to, aby uzyskać wymagane właściwości mieszanki betonowej oraz stwardniałego betonu. Kluczowe jest prawidłowe dozowanie, bo zbyt mała ilość może nie dać oczekiwanego efektu, a zbyt duża może pogorszyć parametry (np. nadmiernie wydłużyć czas wiązania, zwiększyć skurcz, spowodować segregację lub niepożądane napowietrzenie).
W zadaniach egzaminacyjnych ilość domieszki najczęściej podaje się jako procent masy cementu. Takie odniesienie jest praktyczne: cement jako spoiwo w największym stopniu "reaguje" na działanie domieszek, a jego ilość w recepturze jest podstawowym punktem odniesienia do porównywania mieszanek.
Dlatego odpowiedź "5% masy cementu" jest właściwa dla pytania o maksymalną ilość domieszek w typowym ujęciu procentowym. Odpowiedzi odnoszące się do masy suchych składników są błędne, bo zmieniają podstawę obliczeń: ta sama ilość domieszki wyrażona w % "suchych składników" oznacza inną (zwykle większą) dawkę niż w % cementu, co może prowadzić do przedawkowania. Z kolei wartość 2% przy masie cementu jest zbyt niska jako odpowiedź na pytanie o limit "nie większej niż" w standardowej formie tego zagadnienia.
W praktyce wykonawczej zawsze należy dodatkowo sprawdzić zalecenia producenta domieszki i dobrać dawkę do składu mieszanki, konsystencji, temperatury oraz wymaganej klasy betonu, a w razie wątpliwości wykonać próby technologiczne.
