W ocenie cellulitu w okolicy ud podstawą jest oglądanie i badanie palpacyjne, ponieważ pozwalają one ocenić m.in. nierówności ("skórka pomarańczowa"), spoistość, bolesność uciskową oraz charakter tkanki podskórnej. Aby precyzyjniej różnicować nasilenie zmian, stosuje się także metody aparaturowe, które wnoszą dodatkową informację w porównaniu z samą palpacją.
Odpowiedź "termograficzne" jest właściwa, ponieważ termografia (obrazowanie rozkładu temperatury powierzchni skóry) może wskazywać obszary o odmiennym ukrwieniu i termice. W praktyce traktuje się ją jako badanie uzupełniające dokumentację i porównania "przed–po" w terapiach antycellulitowych.
Pozostałe propozycje nie pasują do celu pytania:
- "tewametryczne" dotyczy TEWL (transepidermalnej utraty wody) i jest użyteczne przy ocenie bariery naskórkowej oraz suchości skóry, a nie klasyfikacji stopnia cellulitu.
- "ewaporymetryczne" również odnosi się do zjawisk parowania i pomiarów związanych z utratą wody z naskórka; to inny obszar diagnostyki niż ocena zmian tkanki podskórnej typowych dla cellulitu.
- "pehametryczne" mierzy pH skóry, co pomaga np. w ocenie odczynu i doborze kosmetyków, ale nie jest narzędziem do stopniowania cellulitu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się metody pomiaru pH lub TEWL, zwykle dotyczą one bariery naskórkowej i funkcji skóry, a nie zmian strukturalnych tkanki podskórnej typowych dla cellulitu.
