Przygotowanie podłoża pod malowanie ma kluczowe znaczenie dla trwałości powłoki. Farby emulsyjne (dyspersyjne) wymagają podłoża, z którym będą mogły się związać – zwykle jest to podłoże odpowiednio czyste, nośne i o właściwej chłonności.
Jeżeli tynk cementowo-wapienny jest już pokryty farbą olejną, to taka stara powłoka często działa jak warstwa separująca: jest gładka, ma ograniczoną chłonność i może pogarszać sczepność kolejnych warstw. W praktyce prowadzi to do łuszczenia, odspajania lub słabej przyczepności nowej farby emulsyjnej. Z tego powodu jako pierwszy etap należy usunąć warstwę farby olejnej (mechanicznie lub inną właściwą metodą), tak aby odsłonić nośne podłoże.
Dlaczego pozostałe propozycje nie są pierwszym krokiem?
- Nałożenie gładzi wapiennej nie rozwiązuje problemu, jeśli pod spodem pozostaje nienośna lub śliska powłoka olejna; gładź może nie uzyskać przyczepności.
- Powłoka ze szkła wodnego nie jest uniwersalnym pierwszym etapem przygotowania w takim przypadku i nie zastępuje usunięcia warstwy, która ogranicza przyczepność.
- Gruntowanie roztworem emulsji wykonuje się na podłożu przygotowanym i oczyszczonym; grunt nie "przyklei" pewnie nowej powłoki do starej farby olejnej, jeśli ta stanowi warstwę problematyczną.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się informacja o starej powłoce olejnej, najpierw oceń jej wpływ na przyczepność. Jeśli tworzy warstwę o słabej sczepności dla nowej technologii, priorytetem jest jej usunięcie, a dopiero potem wyrównanie i gruntowanie.
