We współczesnych przeglądarkach internetowych (np. Chrome, Firefox) dodatkową funkcjonalność instaluje się jako rozszerzenia (ang. extensions, add-ons). Są to dodatki działające w środowisku przeglądarki i korzystające z ograniczonego API, zwykle w modelu "piaskownicy" (sandbox). Dzięki temu mogą np. blokować reklamy, modyfikować interfejs, integrować menedżer haseł lub wspierać pracę administratora i technika informatyka.
Odpowiedź "plugins" odnosi się do wtyczek w historycznym znaczeniu (np. mechanizmy typu NPAPI używane m.in. przez Flash/Java/Silverlight). Ten model był ryzykowny: wtyczki bywały uruchamiane jako elementy o szerokich uprawnieniach, co zwiększało podatność na luki bezpieczeństwa i problemy ze stabilnością. Dlatego nowoczesne przeglądarki w praktyce odeszły od tej technologii, a typowe formaty (PDF, audio/wideo) obsługują wbudowanie.
Odpowiedź "readers" może mylić się z potocznym "czytnikiem PDF", ale nie jest nazwą klasy dodatków przeglądarkowych. Współcześnie przeglądarka zazwyczaj ma własny podgląd PDF, a jeśli instaluje się dodatek, to nazywa się on rozszerzeniem.
Odpowiedź "protocols" dotyczy protokołów sieciowych (np. HTTP/HTTPS), czyli sposobu komunikacji w sieci, a nie mechanizmu instalowania dodatkowych funkcji w przeglądarce.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie mówi o "dodatkach" zwiększających możliwości przeglądarki, poprawnym terminem są rozszerzenia, a "wtyczki" traktuj jako rozwiązanie historyczne.
