Czas pogłosu (RT) zależy głównie od tego, jak szybko energia akustyczna zanika po wyłączeniu źródła. W klasycznym ujęciu akustyki pomieszczeń RT jest tym krótszy, im większa jest całkowita zdolność wnętrza do pochłaniania dźwięku (tzw. chłonność akustyczna). Dlatego właściwą odpowiedzią jest: "średni współczynnik pochłaniania pomieszczenia" – jego zwiększenie (np. przez zastosowanie materiałów i ustrojów pochłaniających) skraca czas wybrzmiewania.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "sumaryczna powierzchnia odbijająca dźwięk" – większy udział powierzchni silnie odbijających oznacza mniejsze straty energii na pochłanianie, a więc wolniejsze wygaszanie i w konsekwencji dłuższy pogłos.
- "poziom dźwięku rozproszenia pomieszczenia" – rozpraszanie (dyfuzja) zmienia kierunki odbić i może poprawiać równomierność pola akustycznego oraz redukować niepożądane echa kierunkowe, ale samo w sobie nie jest mechanizmem "zjadania" energii. Bez zwiększenia pochłaniania RT zwykle nie ulegnie istotnemu skróceniu.
- "objętość czynna pomieszczenia" – przy podobnych warunkach pochłaniania większa objętość sprzyja dłuższemu czasowi pogłosu (więcej energii może krążyć zanim zostanie pochłonięta).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie mówi o "skróceniu pogłosu", szukaj odpowiedzi związanej z pochłanianiem (materiały porowate, membranowe, pułapki basowe, większa chłonność). Jeśli mówi o "równomierności" lub "braku ostrych odbić", wtedy częściej chodzi o dyfuzję/rozpraszanie, a nie o skrócenie RT.
