Aby urządzenie mobilne mogło komunikować się z komputerem przez interfejs Bluetooth, w typowym scenariuszu trzeba najpierw wykonać parowanie urządzeń. Parowanie to proces, w którym urządzenia:
- wykrywają się (tryb widoczności/odkrywalności),
- uzgadniają sposób uwierzytelnienia (np. potwierdzenie kodu lub komunikat o zgodności),
- zapisują informacje potrzebne do późniejszych połączeń (relacja zaufania).
Dopiero po sparowaniu możliwe jest zestawienie połączenia dla konkretnej usługi/profilu (np. audio, klawiatura/mysz, wymiana plików). W praktyce, jeśli urządzenia nie są sparowane, komputer może ich nie widzieć jako dostępnych do połączenia albo połączenie będzie odrzucane.
Odpowiedź "połączyć urządzenia kablem krosowym" jest nieprawidłowa, bo kabel krosowy dotyczy sieci Ethernet i połączeń przewodowych, a nie interfejsu radiowego Bluetooth.
Odpowiedź "utworzyć sieć WAN dla urządzeń" jest nieprawidłowa, ponieważ WAN to pojęcie z obszaru sieci rozległych i routingu; nie jest to wymagana czynność do zestawienia lokalnego połączenia Bluetooth między dwoma urządzeniami.
Odpowiedź "skonfigurować urządzenie mobilne przez przeglądarkę" także nie jest trafna: przeglądarka internetowa bywa narzędziem konfiguracji paneli WWW (np. routerów), natomiast Bluetooth zestawia się w ustawieniach systemowych (Bluetooth), a nie przez interfejs WWW telefonu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "komunikacja przez Bluetooth", pierwszym skojarzeniem powinny być czynności: włączenie Bluetooth, ustawienie widoczności i parowanie, a dopiero potem wybór usługi/profilu i test połączenia.
