Kontrast typu ciemny–jasny (kontrast walorowy) polega na zestawieniu barw o wyraźnie różnej jasności. W praktyce fryzjerskiej oznacza to łączenie tonów ciemnych (np. brązy, czernie) z tonami jasnymi (np. blondy), aby uzyskać widoczny efekt "głębi" i "wymiarowości" fryzury.
Zestawienie "miedziany brąz–blond" spełnia ten warunek, ponieważ brąz jest kolorem ciemnym, a blond jasnym. Niezależnie od tego, że miedź jest ciepłym refleksem, kluczowa jest tu różnica waloru między brązem i blondem. Taki kontrast wykorzystuje się m.in. w technikach wielotonowych: balayage, ombre, refleksy (highlights) i przyciemnienia (lowlights).
Pozostałe zestawienia są mniej trafne, bo nie gwarantują równie mocnego kontrastu walorowego:
- "czerwony–brązowy" często wypada jako zestawienie dwóch tonów raczej średnich lub ciemniejszych; kontrast może być bardziej odcieniowy niż jasnościowy.
- "beżowy–złoty" to typowo tony jasne, więc różnica jasności bywa mała; efekt jest subtelny, nie kontrastowy.
- "złoty blond–brąz" może dawać kontrast jasny–ciemny, jednak w tego typu zadaniach ocenia się też zgodność zapisu z kierunkiem "ciemny–jasny" oraz jednoznaczność dominującego układu. Najbardziej czytelne jest zestawienie, w którym wyraźnie wskazano ciemny ton i jasny ton w jednej parze.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "ciemny–jasny", porównuj najpierw poziom jasności (walor), a dopiero potem temperaturę (ciepły–zimny) i odcień.
