Do wskazywania błędów składniowych w HTML używa się walidatora, czyli narzędzia, które analizuje kod pod kątem poprawności zapisu oraz zgodności z regułami HTML. Walidacja wykrywa typowe problemy, takie jak brak domknięcia elementu, niepoprawna struktura zagnieżdżeń, niedozwolone atrybuty lub literówki w nazwach atrybutów. Wyniki walidatora zwykle pokazują miejsce błędu i opisują, co jest niezgodne z regułami.
Odpowiedź "debugger" nie pasuje, ponieważ debugger służy głównie do śledzenia działania programu w czasie wykonania (np. ustawiania punktów przerwania, podglądu zmiennych, analizy stosu wywołań). W kontekście stron WWW debugger jest najczęściej kojarzony z JavaScriptem i narzędziami deweloperskimi przeglądarki, a nie ze sprawdzaniem formalnej poprawności HTML.
Odpowiedź "interpreter" jest błędna, bo interpreter to mechanizm wykonywania kodu w pewnym języku. HTML nie jest typowym językiem wykonywanym przez interpreter; przeglądarka raczej parsuje (analizuje) dokument i buduje strukturę strony, a walidacja jest osobnym procesem kontroli poprawności względem reguł.
Odpowiedź "kompilator" również nie jest właściwa. Kompilator tłumaczy kod źródłowy na kod wynikowy (np. maszynowy lub pośredni) i podczas tego procesu może zgłaszać błędy składni. HTML nie jest jednak standardowo kompilowany w taki sposób, więc kompilator nie jest narzędziem, którego używa się do wykrywania błędów HTML.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawiają się słowa "poprawność składniowa", "zgodność ze specyfikacją" albo "walidacja", najczęściej chodzi o walidator (np. usługi walidujące lub wbudowane walidatory w edytorach). Gdy mowa o analizie działania skryptów i błędach w czasie uruchomienia, wtedy właściwsze są narzędzia debugowania.
