Narzędzie tar w systemach Linux służy przede wszystkim do archiwizacji, czyli pakowania wielu plików/katalogów w jeden plik archiwum (najczęściej z rozszerzeniem .tar). Aby wyodrębnić (rozpakować) dane z archiwum dane.tar, należy użyć trybu rozpakowywania.
W poleceniu tar -xvf dane.tar poszczególne opcje mają znaczenie:
- -x – rozpakuj/wyodrębnij pliki z archiwum (extract).
- -v – tryb gadatliwy (verbose), czyli wypisuj nazwy rozpakowywanych elementów; nie jest wymagany, ale jest poprawny.
- -f – wskaż plik archiwum, po którym podaje się nazwę, tutaj: dane.tar.
Pozostałe propozycje nie spełniają celu pytania. Polecenie tar -cvf dane.tar używa opcji -c, która oznacza tworzenie archiwum, a nie jego rozpakowanie, więc jest to typowa pułapka polegająca na pomyleniu trybów pracy tar. Z kolei gzip to narzędzie do kompresji, a gunzip do dekompresji, ale standardowo odnoszą się do strumienia/formatu .gz, nie do samego archiwum .tar. Jeśli plik byłby spakowany jako .tar.gz (lub .tgz), wtedy często stosuje się tar z dodatkową obsługą kompresji (np. z odpowiednią opcją) albo osobno gzip/gunzip na pliku .gz.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach z Linuksa zawsze sprawdzaj, czy pytanie dotyczy archiwizacji (tar) czy kompresji (gzip), oraz czy chodzi o tworzenie (-c) czy rozpakowanie (-x).
