W terapii zajęciowej dobiera się aktywności tak, aby miały konkretny cel terapeutyczny wspierający funkcjonowanie podopiecznego. Malowanie (pędzlem, gąbką, kredkami, palcami) jest klasyczną aktywnością plastyczną, która angażuje przede wszystkim motorykę małą oraz koordynację wzrokowo-ruchową. Podopieczny musi kontrolować nacisk narzędzia, kierunek ruchu, zakres i tempo, a jednocześnie śledzić wzrokiem efekt na kartce – to bezpośrednio ćwiczy sprawność manualną i współpracę oka z ręką.
Odpowiedź "Rozwój zdolności manualnych i koordynacji oko-ręka" jest więc trafna, bo opisuje typowy, praktyczny cel, który można obserwować i stopniować (np. od dużych formatów i grubych narzędzi do drobnych detali i cieńszych pędzli).
Pozostałe propozycje są nieadekwatne do specyfiki tej aktywności:
- "Poprawa zdolności matematycznych" – malowanie nie jest ćwiczeniem arytmetycznym; ewentualne liczenie elementów bywa dodatkiem, ale nie stanowi głównego celu terapeutycznego tej formy zajęć.
- "Wzrost siły mięśniowej" – przy malowaniu dominuje kontrola precyzyjna, a nie trening siłowy; jeśli celem byłaby siła, dobiera się inne oddziaływania (ćwiczenia oporowe), a nie pracę pędzlem.
- "Poprawa zdolności czytania" – aktywność plastyczna może wspierać uwagę czy komunikację, ale nie jest typową metodą doskonalenia czytania jako umiejętności szkolnej.
W praktyce DPS warto pamiętać o dostosowaniu narzędzi (grubość pędzla, antypoślizgowe uchwyty), pozycji ciała i czasu trwania zajęć, aby cel manualny był osiągalny i bezpieczny dla podopiecznego.
