Analiza pozioma bilansu (często nazywana też analizą dynamiczną) polega na porównaniu wartości tych samych pozycji bilansu między co najmniej dwoma momentami sprawozdawczymi, np. na koniec dwóch kolejnych lat. Jej celem jest ustalenie zmian w czasie: czy dana pozycja wzrosła, spadła, o ile (w ujęciu kwotowym) oraz jaką ma dynamikę (w ujęciu procentowym, jeśli wykonuje się obliczenia).
Dlatego poprawne jest stwierdzenie, że analiza pozioma bilansu pozwala ustalić zmiany poszczególnych składników bilansu w ciągu określonego czasu. To podstawowa różnica względem analizy pionowej.
Odpowiedź mówiąca o "zbadaniu udziału poszczególnych składników aktywów i pasywów w sumie bilansowej" opisuje analizę pionową (strukturalną), gdzie przelicza się pozycje na procent sumy bilansowej, aby zobaczyć strukturę majątku i źródeł finansowania w jednym okresie.
Stwierdzenie o "udziale w wyniku finansowym" jest nieadekwatne: wynik finansowy jest kategorią z rachunku zysków i strat, a nie podstawą klasycznej struktury bilansu. Z kolei odpowiedź o "zmianach elementów rachunku zysków i strat w stosunku do sumy bilansowej" miesza dwa różne sprawozdania i dwa różne punkty odniesienia, więc nie opisuje celu analizy poziomej bilansu.
W praktyce na egzaminie warto zapamiętać: pozioma = czas (zmiana), pionowa = struktura (udział).
