W języku schematów drabinkowych (LD) pojedynczy "rung" można czytać jak obwód sterowania: sygnał logiczny "płynie" od lewej do prawej, a na końcu rungu znajduje się cewka (wyjście), które przyjmuje stan zależny od warunków w torze.
W pokazanym fragmencie A oraz B są umieszczone szeregowo. Połączenie szeregowe w LD odpowiada operacji logicznej AND (koniunkcja): aby wyjście na końcu rungu było w stanie wysokim, wszystkie warunki po drodze muszą być spełnione.
Zakładając typową interpretację styków jako NO (zamykają się przy stanie 1):
- gdy A=1 i B=1, tor jest "zamknięty", więc cewka/wyjście C=1,
- gdy A=0 lub B=0, tor jest "otwarty", więc C=0.
Dlatego poprawna odpowiedź brzmi: wyjście C będzie wysokie, kiedy A i B są wysokie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "A wysokie, B niskie" – w szeregu jeden warunek niespełniony przerywa tor, więc C nie może się załączyć.
- "A niskie, B wysokie" – analogicznie, brak spełnienia A blokuje wyjście.
- "A i B niskie" – oba warunki niespełnione tym bardziej nie wysterują wyjścia.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rungu LD zawsze sprawdź, czy elementy są w szeregu (wymagają "wszystkich" warunków) czy równolegle (wystarczy "którykolwiek").
