Jeżeli ściany nośne są betonowane na budowie w szalunkach, to w praktyce mamy do czynienia z technologią monolityczną. Jej istota polega na tym, że element konstrukcyjny (tu: ściana nośna) powstaje "na mokro" w miejscu wbudowania: montuje się szalunki, układa zbrojenie, a następnie betonuje i pielęgnuje beton do uzyskania wymaganej wytrzymałości. Taka technologia jest bardzo częsta w budynkach wielokondygnacyjnych i wszędzie tam, gdzie wygodne jest wykonywanie ścian jako ciągłych, jednorodnych elementów.
Odpowiedź "Technologia betonu sprężonego" nie pasuje do ścian nośnych wykonywanych w szalunkach. Sprężanie wprowadza w elemencie wstępne naprężenia, co jest szczególnie korzystne przy elementach zginanych, gdzie pojawiają się naprężenia rozciągające (typowo belki, dźwigary, płyty stropowe, elementy mostowe). Dla typowej ściany nośnej, pracującej głównie na ściskanie, nie jest to rozwiązanie najczęściej stosowane.
Odpowiedzi "Technologia muru pruskiego" oraz "Technologia szkieletu drewnianego" odnoszą się do konstrukcji opartych na drewnie (z wypełnieniami lub poszyciem), a więc do innej grupy materiałów i innych zasad wykonawstwa. Nie opisują technologii wznoszenia żelbetowych ścian nośnych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się słowa "betonowane na budowie", "szalunki", "wylewane na miejscu" — najczęściej chodzi o monolit. Gdy pojawiają się "panele/płyty ścienne montowane dźwigiem" — wtedy właściwym kierunkiem jest prefabrykacja.
