Aparaty zauszne można podzielić m.in. na klasyczne BTE oraz konstrukcję RIC. W obu przypadkach zasadnicza "obudowa" spoczywa za małżowiną uszną, ale inny jest sposób rozmieszczenia kluczowych elementów toru akustycznego.
W konstrukcji RIC (Receiver in Canal) odbiornik – czyli element zamieniający sygnał elektryczny na dźwięk – jest przeniesiony poza obudowę znajdującą się za uchem. Odbiornik jest umieszczany w uchu (najczęściej w kanale słuchowym) i łączy się z częścią zauszną cienkim przewodem. To właśnie ta cecha odróżnia RIC od typowego BTE w ujęciu budowy.
W klasycznym BTE odbiornik zwykle znajduje się w obudowie aparatu za uchem, a dźwięk jest doprowadzany do ucha za pomocą dźwiękowodu i wkładki usznej. W praktyce ma to znaczenie m.in. dla komfortu, serwisu i typowych usterek: w RIC częściej wymienia się przewód/odbiornik, a w BTE częściej analizuje się tor akustyczny związany z dźwiękowodem.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Stwierdzenie o słuchawce "wewnątrz obudowy aparatu" opisuje typową cechę klasycznego BTE, więc nie różnicuje RIC.
- "Zestaw słuchawek" sugeruje wiele odbiorników naraz, co nie jest standardową cechą konstrukcyjną RIC; typowo jest jeden odbiornik na jedno ucho.
- Opcja o dwóch mikrofonach miesza inną cechę (liczbę/układ mikrofonów) z kluczową cechą RIC. Zarówno RIC, jak i BTE mogą mieć dwa mikrofony, więc nie jest to rozróżnienie definicyjne między tymi typami.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz skrót RIC, zapamiętaj go jako "odbiornik w kanale" – czyli poza obudową zauszną.
