Jeżeli składniki mieszaniny cieczy mają nieznacznie różniące się temperatury wrzenia, destylacja prosta zwykle nie daje dostatecznie czystych frakcji. W takiej sytuacji stosuje się destylację frakcyjną (rektyfikację), w której kluczowym elementem zestawu jest kolumna rektyfikacyjna.
Kolumna rektyfikacyjna (np. wypełniona lub z półkami) zwiększa efektywność rozdziału, ponieważ w jej wnętrzu zachodzi wielokrotna wymiana ciepła i masy: para wznosząca się ku górze częściowo się skrapla, a ciecz spływająca w dół częściowo odparowuje. Ten powtarzający się proces (refluks) prowadzi do tego, że wyżej w kolumnie rośnie udział składnika bardziej lotnego, a niżej – mniej lotnego. W praktyce mówi się, że kolumna zwiększa "liczbę etapów" rozdziału, co umożliwia rozdzielenie nawet wtedy, gdy różnica temperatur wrzenia jest mała.
W poprawnym wyborze rysunku należy więc szukać zestawu, w którym oprócz elementów typowych dla destylacji (kolba destylacyjna/okrągłodenna, źródło ogrzewania, chłodnica, odbieralnik) występuje wyraźnie zaznaczona kolumna umieszczona pionowo między kolbą a głowicą destylacyjną/chłodnicą. To odróżnia rektyfikację od destylacji prostej, gdzie para trafia do chłodnicy bez etapu rozdziału w kolumnie.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, jeśli przedstawiają aparaturę bez kolumny (typową dla destylacji prostej) albo zestawy do innych procesów rozdzielania, takich jak ekstrakcja czy sączenie. Te metody mogą rozdzielać składniki mieszanin, ale nie odpowiadają warunkowi zadania: rozdzielanie cieczy o zbliżonych temperaturach wrzenia wymaga właśnie rektyfikacji.
Wskazówka egzaminacyjna: w treści zwracaj uwagę na sformułowanie o "nieznacznie różniących się temperaturach wrzenia" — to typowy sygnał, że potrzebna jest kolumna rektyfikacyjna, a nie prosty układ destylacyjny.
