W sytuacji nagłej, całkowitej utraty wzroku (zwłaszcza u osoby dotychczas samodzielnej i aktywnej) jednym z najważniejszych celów wsparcia jest odzyskanie kontroli nad codziennością oraz zmniejszenie lęku poprzez realne zwiększanie samodzielności. Kluczową przeszkodą staje się ograniczony dostęp do informacji w formie wzrokowej: druk, etykiety, instrukcje, notatki, korespondencja.
Odpowiedź "naukę pisma Braille’a" jest trafna, ponieważ brajl jest podstawowym sposobem czytania i pisania dotykiem dla osób niewidomych. Opanowanie tej umiejętności ułatwia uczenie się, podejmowanie aktywności społecznej i zawodowej, korzystanie z materiałów edukacyjnych, a także wykonywanie wielu czynności dnia codziennego (np. oznaczanie przedmiotów, porządkowanie informacji, sporządzanie notatek).
Pozostałe propozycje nie odpowiadają na główną potrzebę wynikającą bezpośrednio z utraty wzroku:
- "naukę słownika Makaton" – Makaton należy do metod komunikacji alternatywnej i wspomagającej (AAC). Stosuje się go głównie przy trudnościach w mowie i/lub rozumieniu języka, a nie jako podstawowe narzędzie kompensujące brak wzroku.
- "poprawę warunków socjalnych" – wsparcie socjalne może być istotne, ale jest zbyt ogólne i nie stanowi "szczególnie" kluczowego elementu aktywizacji w kontekście bariery sensorycznej. Lepsze warunki bytowe nie zastąpią narzędzi umożliwiających samodzielny dostęp do informacji.
- "usprawnienie kondycji fizycznej" – aktywność fizyczna bywa ważna dla dobrostanu, jednak w tym opisie problemem dominującym jest izolacja i strach po utracie wzroku. Priorytetem jest odbudowanie sprawczości poprzez kompetencje funkcjonalne związane z niewidzeniem (czytanie/pisanie dotykiem, organizacja codzienności, stopniowe wychodzenie z domu).
W praktyce asystent planuje aktywizację etapowo: od bezpiecznych działań w domu (nauka brajla, organizacja otoczenia, wprowadzenie udogodnień), przez ćwiczenia samodzielności, aż po stopniowe rozszerzanie aktywności poza domem z odpowiednim wsparciem.
