Wsparcie informacyjne polega na dostarczeniu podopiecznemu użytecznych, zrozumiałych i możliwie rzetelnych informacji: gdzie szukać rehabilitacji, jakie formy usprawniania są dostępne, jak wygląda korzystanie z pomocy oraz jak inni radzą sobie w podobnej sytuacji. Dla osoby chorującej przewlekle (np. na stwardnienie rozsiane) szczególnie cenne jest wsparcie od ludzi z podobnym doświadczeniem, ponieważ łączy ono wiedzę praktyczną z motywacją i zrozumieniem.
Odpowiedź "grupy samopomocowej" jest właściwa, bo takie grupy są tworzone właśnie po to, aby osoby dotknięte podobną chorobą i ich bliscy mogli:
- wymieniać informacje o dostępnych formach rehabilitacji i terapii (w znaczeniu ogólnym, bez wchodzenia w decyzje medyczne),
- dzielić się doświadczeniami z ośrodkami i specjalistami (np. jak przygotować się do turnusu, jak wygląda organizacja ćwiczeń),
- uzyskać wsparcie emocjonalne i wskazówki organizacyjne,
- poznać działania organizacji pacjenckich i inicjatywy edukacyjne.
Pozostałe propozycje są mniej trafne, bo ich główny profil zwykle nie dotyczy specyficznych informacji zdrowotnych. "Klub osiedlowy" koncentruje się zazwyczaj na aktywizacji społecznej i zajęciach środowiskowych, ale nie jest typowym źródłem wiedzy o rehabilitacji w konkretnej chorobie. "Klub sportowy" może wspierać aktywność fizyczną, jednak nie musi mieć kompetencji ani zasobów do informowania o terapii i rehabilitacji w SM. "Grupa sąsiedzka" bywa pomocna w codziennych sprawach (np. zakupy, towarzyszenie), ale najczęściej nie zapewnia ukierunkowanego wsparcia informacyjnego dotyczącego metod rehabilitacji.
Dla asystenta ważna jest też praktyczna zasada: warto kierować podopiecznego do źródeł, które mają cel związany z daną trudnością (tu: choroba przewlekła) oraz umożliwiają kontakt z osobami w podobnej sytuacji, bo to zwiększa jakość informacji i motywację do korzystania ze wsparcia.
