W opisanej sytuacji kluczowe jest to, że problemem podopiecznej nie jest wyłącznie stan zdrowia, lecz trudna sytuacja materialna: brak środków na wykupienie leków i uiszczenie opłat. Gdy celem jest "polepszenie sytuacji materialnej", asystent powinien ukierunkować wsparcie na instytucje, które zajmują się diagnozą potrzeb socjalno-bytowych oraz uruchamianiem dostępnych form pomocy.
Odpowiedź "z pracownikiem socjalnym" jest właściwa, ponieważ pracownik socjalny jest osobą kompetentną do:
- rozpoznania sytuacji rodzinnej i finansowej (wywiad/rozmowa, analiza potrzeb),
- poinformowania o możliwych formach wsparcia i warunkach ich uzyskania,
- pokierowania w procedurach (wnioski, dokumenty, terminy),
- koordynowania wsparcia w środowisku lokalnym, gdy problem dotyczy codziennego funkcjonowania i kosztów utrzymania.
Pozostałe propozycje nie są adekwatne do celu pytania:
- "z opiekunką środowiskową" – taka osoba może wspierać w czynnościach opiekuńczych (np. pomoc w domu), ale zwykle nie jest odpowiedzialna za ocenę uprawnień i uruchamianie instrumentów pomocy materialnej. To inny zakres kompetencji.
- "z lekarzem podstawowej opieki zdrowotnej" – lekarz zajmuje się diagnozą i leczeniem oraz doborem terapii. Może doradzić medycznie, ale nie jest właściwą osobą do rozwiązywania problemów finansowych związanych z opłatami domowymi czy pozamedycznymi formami wsparcia.
- "z pracownikiem Narodowego Funduszu Zdrowia" – NFZ jest kojarzony z finansowaniem świadczeń zdrowotnych w ramach systemu ochrony zdrowia. Nie jest typowym adresatem spraw o doraźną poprawę sytuacji materialnej w zakresie opłat bytowych.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach rozróżniaj problem medyczny (wtedy lekarz/placówka) od problemu bytowo-finansowego (wtedy wsparcie socjalne i pracownik socjalny). Słowa-klucze to m.in. "opłaty", "brak środków", "sytuacja materialna".
