W przedstawionej sytuacji kluczowe są trzy sygnały: poczucie wyobcowania, bardzo duży brak kontaktu oraz wskazanie konkretnych osób (dawni przyjaciele i rodzina). To opis problemu z obszaru relacji i przynależności, a więc potrzeby afiliacji (nawiązywania, utrzymywania i odbudowywania więzi).
Dlaczego "afiliacji" jest właściwe?
Potrzeba afiliacji dotyczy bycia częścią grupy, posiadania bliskich relacji, akceptacji i kontaktu z innymi. U młodego podopiecznego po wypadku komunikacyjnym i przy niepełnosprawności ruchowej może dojść do nagłej zmiany stylu życia, ograniczeń mobilności i zmniejszenia udziału w dotychczasowych aktywnościach. Skutkiem bywa izolacja i utrata codziennych interakcji. Rolą asystenta jest wówczas inicjowanie i organizowanie wsparcia, które realnie umożliwi kontakt (np. pomoc w umówieniu spotkań, ułatwienie komunikacji, zachęcanie do udziału w aktywnościach integracyjnych) – czyli działania skierowane na przynależność.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "szacunku" – odnosi się do potrzeby bycia traktowanym z godnością i poważaniem. Jest ważna w pracy asystenta, ale w opisie nie ma problemu z brakiem poszanowania; problemem jest brak relacji i kontaktów.
- "samorealizacji" – dotyczy rozwoju, realizacji celów i potencjału. Po wypadku może być istotna, ale nie wynika bezpośrednio z podanych symptomów; pytanie dotyczy głównie sfery społecznej i emocjonalnej związanej z więziami.
- "uznania" – wiąże się z docenieniem, statusem lub poczuciem osiągnięć. W treści nie ma informacji o dążeniu do sukcesu czy aprobaty za dokonania, tylko o tęsknocie za bliskością i relacjami.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie dominują słowa i sensy typu "samotność", "brak kontaktu", "przynależność", "rodzina/znajomi" – najczęściej testowana jest potrzeba afiliacji/przynależności. Gdy dominują "docenienie", "prestiż", "poczucie wartości" – wtedy rozważa się uznanie/szacunek.
