W podstawowych ćwiczeniach oddechowych (uspokajających, przygotowawczych, uczących kontroli rytmu) najczęściej instruuje się, aby wdech wykonywać nosem. Taki tor oddechu sprzyja fizjologicznemu przygotowaniu powietrza: jest ono lepiej ogrzane i nawilżone, a wdech bywa spokojniejszy i bardziej kontrolowany.
Równocześnie często zaleca się, aby wydech wykonywać ustami i aby był on dłuższy niż wdech. Wydłużony, spokojny wydech pomaga w obniżaniu napięcia, ułatwia kontrolę tempa oddychania oraz zmniejsza tendencję do przyspieszania oddechu. W praktyce opiekuńczej asystent może poprosić podopiecznego o "spokojny wdech nosem" oraz "wolny wydech ustami", bez forsowania i z obserwacją samopoczucia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Warianty z wdechem ustami nie pasują do typowego instruktażu ćwiczeń podstawowych, bo sprzyjają szybszemu, mniej filtrowanemu przepływowi powietrza i częściej pojawiają się przy wysiłku lub nawykowym oddychaniu, a nie w nauce spokojnego rytmu.
- Warianty z krótszym wydechem są niekorzystne w treningu kontroli oddechu, bo skracanie wydechu łatwo prowadzi do przyspieszania oddechu i zmniejsza efekt uspokojenia. W ćwiczeniach kontrolnych dąży się raczej do spokojnego, wydłużonego wydechu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy "podstawowych ćwiczeń oddechowych", a nie intensywnego wysiłku, najczęściej poprawny jest schemat: wdech nosem, wydech ustami, wydech dłuższy.
