W badaniu klinicznym zwierząt wyróżnia się podstawowe techniki badania przedmiotowego, które różnią się tym, jakim zmysłem i jaką czynnością uzyskuje się informację o stanie pacjenta.
Palpacja (badanie palpacyjne) polega na badaniu przez dotyk, czyli na omacaniu badanej okolicy lub narządów. W obrębie jamy brzusznej palpacja pozwala w sposób ogólny ocenić m.in. napięcie powłok, bolesność, obecność oporów, wypełnienie oraz wyczuwalne zmiany w obrębie narządów (w granicach możliwości danego gatunku i warunków badania).
Odpowiedź "obejrzeniu" jest nieprawidłowa, ponieważ odnosi się do oglądania, czyli oceny wzrokowej (np. sylwetki, powłok, ruchu). To inna technika niż badanie dotykowe.
Odpowiedź "osłuchaniu" jest nieprawidłowa, bo dotyczy auskultacji (najczęściej stetoskopem) i opiera się na analizie dźwięków z narządów (np. serca, płuc, perystaltyki). Choć w badaniu brzucha osłuchiwanie bywa wykonywane, nie jest tym samym co palpacja.
Odpowiedź "opukaniu" jest nieprawidłowa, ponieważ opisuje opukiwanie (perkusję), gdzie informację uzyskuje się z odgłosu powstającego po uderzeniu w okolicę ciała. To również odrębna metoda od palpacji.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: oglądanie = wzrok, palpacja = dotyk, osłuchiwanie = słuch, opukiwanie = odgłos po uderzeniu. Taki podział pomaga szybko rozwiązywać pytania definicyjne.
