W statystyce turystyki wyróżnia się kilka sposobów pozyskiwania danych o ruchu turystycznym. Badanie statystyczne (klasyczne) jest rozumiane jako metoda oparta na rejestracji i sprawozdawczości, czyli na obowiązkowym gromadzeniu informacji wynikających z dokumentacji prowadzonej w obiektach noclegowych (np. ewidencja gości, dokumenty meldunkowe). Istotą jest to, że dane pochodzą z rejestrów, a nie z doboru próby.
Odpowiedź "rejestrowaniu osób, w tym turystów, w obiektach hotelarskich." pasuje do tej definicji, bo wskazuje na źródło informacji: zapisy w obiekcie (kto, kiedy przyjechał i wyjechał, skąd jest). Tego typu dane są następnie agregowane i mogą służyć do statystyk dotyczących noclegów i ruchu turystycznego.
Pozostałe propozycje opisują inne metody:
- "przeprowadzeniu ankiet z pytaniami dla reprezentantów danej grupy." – to metoda ankietowa, typowo oparta na kwestionariuszu i najczęściej na próbie respondentów.
- "przeprowadzeniu badań ankietowych z osobami przekraczającymi granicę danego Państwa." – to opis metody granicznej, w której dane zbiera się przy przekraczaniu granicy (często w formie wywiadu/ankiety), a nie z rejestrów hotelowych.
- "analizie np. liczby sprzedanych obiadów w hotelu." – to raczej analiza danych wtórnych/operacyjnych (sprzedaż, rezerwacje), czyli opracowanie danych już istniejących w systemach hotelu, ale nie tożsame z klasycznym badaniem rejestracyjnym ruchu turystycznego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się słowa "klasyczne" lub "rejestracyjne", szukaj odpowiedzi odwołującej się do ewidencji, rejestrów i sprawozdawczości, a nie do ankiet.
