Badanie fizykalne (kliniczne) to podstawowa ocena zwierzęcia wykonywana bez analizy laboratoryjnej materiału biologicznego. Obejmuje m.in.:
- oglądanie (postawa, zachowanie, oddech, błony śluzowe),
- palpację (bolesność, węzły chłonne, wypełnienie naczyń),
- osłuchiwanie serca i płuc,
- podstawowe pomiary parametrów życiowych, w tym ocenę częstości pracy serca.
Dlatego odpowiedź "liczbę uderzeń serca" jest właściwa: częstość pracy serca można określić przez osłuchiwanie klatki piersiowej lub badanie tętna na tętnicach obwodowych i policzenie uderzeń w czasie.
Odpowiedź "parametry morfologiczne krwi" jest nieprawidłowa, ponieważ morfologia wymaga pobrania krwi i analizy w laboratorium (lub analizatorze). Tego nie da się ocenić samym badaniem fizykalnym.
Odpowiedź "osad moczu" również nie pasuje do badania fizykalnego: osad ocenia się po pobraniu moczu i odwirowaniu/przygotowaniu preparatu do oceny (np. mikroskopowej). To klasyczne badanie dodatkowe.
Odpowiedź "ciśnienie krwi" może budzić wątpliwości interpretacyjne. W praktyce klinicznej ciśnienie bywa mierzone nieinwazyjnie, ale wymaga sprzętu (mankiet, aparat dopplerowski/oscylometryczny) i często jest traktowane jako pomiar instrumentalny w ramach diagnostyki uzupełniającej. W pytaniach testowych zwykle odróżnia się "bezpośrednie" elementy badania fizykalnego od badań laboratoryjnych i innych pomiarów specjalistycznych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się wyniki z krwi lub moczu, są to prawie zawsze badania dodatkowe, a nie elementy badania fizykalnego. Parametry życiowe (w tym częstość pracy serca) najczęściej należą do badania klinicznego.
