W relacyjnych bazach danych dane często są rozdzielone na wiele tabel, a powiązania między nimi opisuje się relacjami, np. 1..n (jeden rekord w tabeli nadrzędnej odpowiada wielu rekordom w tabeli podrzędnej). Aby w jednym wyniku zapytania otrzymać korespondujące informacje z obu tabel (np. dane użytkownika oraz jego zamówienia), w SQL wykonuje się złączenie tabel.
Do złączeń służy konstrukcja JOIN używana w zapytaniach SELECT (najczęściej w obrębie części FROM). Dzięki JOIN można wskazać, które rekordy mają zostać dopasowane, typowo przez porównanie klucza głównego tabeli nadrzędnej z kluczem obcym w tabeli podrzędnej. W praktyce zapis wygląda jak "tabela1 JOIN tabela2 ON …", gdzie w ON podaje się warunek dopasowania.
Odpowiedzi z "LINK" są mylące: INNER LINK i OUTER LINK nie są standardowymi słowami kluczowymi SQL. W SQL spotyka się co prawda pojęcia zbliżone znaczeniowo do "inner/outer", ale występują one jako typy złączeń (np. INNER JOIN, różne warianty OUTER JOIN), a nie jako "LINK".
Odpowiedź AND również nie spełnia celu pytania: AND jest operatorem logicznym używanym do łączenia warunków (np. w WHERE lub w ON), ale nie jest mechanizmem złączenia tabel. Może pojawić się w warunku złączenia, gdy dopasowanie wymaga kilku kryteriów, jednak samo AND nie łączy tabel i nie zastępuje JOIN.
W kontekście egzaminu warto pamiętać: jeśli w pytaniu jest mowa o pobraniu pasujących rekordów z dwóch tabel, podstawową odpowiedzią jest JOIN (a doprecyzowanie rodzaju złączenia zależy od tego, czy mają być zwrócone tylko dopasowania, czy także rekordy "niedopasowane").
