Bezpośrednio po wykonaniu pomiaru pH na membranie szklanej i w okolicy diafragmy elektrody mogą pozostać resztki badanej próbki (np. kwasy, zasady, sole, zawiesiny). Jeśli nie zostaną usunięte, mogą przejść do następnej próbki i spowodować zanieczyszczenie krzyżowe, a w konsekwencji błąd wskazania pH oraz gorszą powtarzalność wyników. Dlatego standardową czynnością eksploatacyjną po pomiarze jest przemycie elektrody wodą destylowaną (w praktyce chodzi o wodę o niskiej zawartości jonów), aby usunąć pozostałości próbki bez wprowadzania dodatkowych substancji.
Odpowiedź "roztworem chlorku potasu" nie pasuje do sformułowania "bezpośrednio po pomiarach", ponieważ roztwory KCl są kojarzone przede wszystkim z przechowywaniem elektrody lub utrzymaniem właściwych warunków dla elektrody odniesienia (zależnie od konstrukcji). Użycie KCl jako płukanki po każdym pomiarze może niepotrzebnie wprowadzać dodatkowe jony i nie jest celem tej czynności.
Odpowiedź "roztworem buforowym o określonym pH" również jest nieadekwatna: roztwory buforowe stosuje się typowo do kalibracji i sprawdzania pH-metru (ustawienia charakterystyki elektrody), a nie do usuwania resztek próbki po pojedynczym oznaczeniu. Płukanie buforem po każdym pomiarze zwiększa koszty i ryzyko przenoszenia bufora do próbki.
Odpowiedź "wodą destylowaną z dodatkiem roztworu wzorcowego" jest przykładem nadmiernego komplikowania procedury. Do płukania celem jest czysta woda, a dodawanie roztworu wzorcowego (kojarzonego z kontrolą/kalibracją) nie jest potrzebne i może utrudniać interpretację kolejnych wyników.
Wskazówka egzaminacyjna: rozróżniaj trzy czynności: płukanie po pomiarze (usunięcie próbki), kalibrację (bufory) oraz przechowywanie (roztwory zalecane przez producenta elektrody, często na bazie soli potasu).
