W osoczu krwi znajdują się różne białka, ale albuminy są najbardziej rozpowszechnione ilościowo i dlatego w podstawowej farmakokinetyce wskazuje się je jako kluczowe białka wiążące wiele leków. Związanie leku z białkiem jest zazwyczaj odwracalne i tworzy równowagę między frakcją związaną a frakcją wolną.
Znaczenie kliniczne wiązania z białkami osocza polega na tym, że działanie farmakologiczne i możliwość przenikania do tkanek w największym stopniu dotyczy frakcji wolnej leku. Jeżeli zmienia się stężenie albumin (np. w hipoalbuminemii), może wzrosnąć udział frakcji wolnej, co bywa istotne dla skuteczności i bezpieczeństwa terapii. Podobnie, gdy dwa leki konkurują o te same miejsca wiązania, może dojść do interakcji polegającej na przejściowym zwiększeniu frakcji wolnej jednego z nich.
Odpowiedź "neurotrofiny" jest nieprawidłowa, ponieważ są to czynniki białkowe związane głównie z układem nerwowym i regulacją przeżycia/neurogenezy, a nie typowe białka osocza pełniące rolę nośników leków. Odpowiedź "fibryna i fibrynogen" jest nieprawidłowa, bo dotyczy białek układu krzepnięcia; ich zasadniczą funkcją jest tworzenie skrzepu, a nie ogólne wiązanie i transport leków w osoczu. Odpowiedź "białko C-reaktywne i hemopeksyna" również nie pasuje: białko C-reaktywne jest markerem ostrej fazy zapalenia, a hemopeksyna wiąże głównie hem; nie są one standardowo wskazywane jako główna frakcja białek osocza wiążących leki w ujęciu podstawowym.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać powiązanie: albumina = główne białko osocza + istotne wiązanie wielu leków, a następnie rozumieć konsekwencję: zmiany wiązania → zmiany frakcji wolnej → możliwe zmiany działania i toksyczności.
