W bieleniu mas celulozowych siarczanowych rozróżnia się m.in. podejście wykorzystujące chlor elementarny oraz rozwiązania ograniczające jego użycie. ECF (w ujęciu technologicznym) to bielenie prowadzone bez chloru elementarnego, ale nadal z użyciem wybranych utleniaczy, w tym takich, które zawierają chlor w formie związku chemicznego.
Kluczowym odczynnikiem kojarzonym z ECF jest dwutlenek chloru, który skutecznie odpowiada za utlenianie i usuwanie barwnych struktur pozostałych po ligninie. W praktyce procesowej w sekwencjach ECF spotyka się również utleniacze "tlenowe", a wśród nich ozon, który jest bardzo silnym utleniaczem i może wspierać etap usuwania resztkowej ligniny oraz poprawę parametrów bieli.
Dlatego zestaw ozon i dwutlenek chloru pasuje do bielenia ECF: nie zakłada użycia chloru elementarnego, a jednocześnie obejmuje typowy dla ECF związek chloru oraz silny utleniacz wspomagający.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- tlen, podsiarczyny – tlen bywa stosowany w technologiach utleniających, ale same podsiarczyny nie stanowią charakterystycznego zestawu dla ECF jako metody zastępującej chlor elementarny; odpowiedź nie odzwierciedla typowego rdzenia ECF opartego o dwutlenek chloru.
- enzymy, ozon – enzymy mogą wspierać procesy przygotowania masy, jednak sama para enzymy + ozon nie identyfikuje podejścia ECF, ponieważ w ECF kluczową rolę pełni związek chloru w postaci dwutlenku chloru.
- chlor, nadtlenek wodoru – obecność chloru (rozumianego jako chlor elementarny) jest sprzeczna z ideą ECF, która polega na rezygnacji z chloru elementarnego na rzecz innych reagentów.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj, że w ECF najczęściej "hasłem rozpoznawczym" jest dwutlenek chloru; pytania często sprawdzają odróżnienie go od chloru elementarnego.
