Bioindykatory to organizmy, których stan, obecność lub skład gatunkowy odzwierciedla warunki środowiska. W przypadku powietrza szczególnie przydatne są organizmy, które:
- mają bezpośredni kontakt z atmosferą,
- nie są "chronione" przez grube tkanki okrywające,
- pobierają wodę i rozpuszczone substancje głównie z opadów, mgły i pyłów.
Porosty spełniają te warunki bardzo dobrze: nie mają klasycznego systemu korzeniowego, a wiele gatunków pobiera składniki odżywcze z powietrza. Z tego powodu są wrażliwe na zanieczyszczenia gazowe i pyłowe, w tym na związki siarki (często omawia się tu przede wszystkim wpływ dwutlenku siarki). W praktyce terenowej obserwuje się m.in. zanik wrażliwych gatunków oraz przewagę gatunków bardziej odpornych w rejonach o większej emisji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują tak dobrze do typowego ujęcia bioindykacji związków siarki w powietrzu?
- "Mchy." mogą akumulować zanieczyszczenia i bywają stosowane w biomonitoringu (np. depozycji pyłów/metali), ale w klasycznych zadaniach egzaminacyjnych dotyczących zanieczyszczeń siarkowych powietrza częściej wskazuje się porosty jako najbardziej charakterystyczne bioindykatory.
- "Wrzosy." są roślinami naczyniowymi, a ich występowanie silnie zależy od siedliska (np. gleby, wilgotności), więc nie stanowią typowego wskaźnika zanieczyszczenia powietrza związkami siarki.
- "Paprocie." również nie są standardowo używane jako wskaźniki zanieczyszczeń siarkowych w powietrzu; ich reakcje są bardziej złożone i silnie zależne od warunków siedliskowych, co utrudnia proste wnioskowanie w terenie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się bioindykacja powietrza i związki siarki, najczęściej chodzi o porosty oraz zależność "im gorzej z powietrzem, tym mniej wrażliwych porostów".
