W ochronie roślin określenie biologiczne zwalczanie oznacza ograniczanie liczebności szkodnika przez zastosowanie organizmów pożytecznych, czyli jego naturalnych wrogów (np. drapieżców lub parazytoidów). W praktyce szklarniowej jest to element integrowanej ochrony: obserwuje się występowanie szkodnika, a następnie wprowadza odpowiedni organizm pożyteczny i prowadzi monitoring skuteczności.
Odpowiedź "wykorzystaniu dobrotnicy szklarniowej" wskazuje właśnie na użycie konkretnego wroga naturalnego, co odpowiada definicji metody biologicznej: zamiast niszczyć szkodnika środkiem chemicznym, wykorzystuje się relację biologiczną (oddziaływanie organizm–organizm).
Pozostałe propozycje dotyczą innych grup metod i dlatego nie pasują do definicji biologicznego zwalczania:
- "stosowaniu preparatów bakteryjnych" – to użycie preparatu (środka) o działaniu biobójczym/mikrobiologicznym. W wielu programach ochrony może być postrzegane jako "biologiczne" w sensie potocznym, ale w ujęciu egzaminacyjnym biologiczne zwalczanie to przede wszystkim wykorzystanie żywych wrogów naturalnych w uprawie.
- "uprawianiu odmian odpornych" – to metoda hodowlana/profilaktyczna (odporność rośliny), ogranicza straty i rozwój szkodnika, lecz nie jest wprowadzaniem organizmów pożytecznych.
- "zaprawianiu nasion" – to zabieg wykonywany przed siewem/sadzeniem w celu ochrony w początkowej fazie. Jest to metoda profilaktyczna (chemiczna lub biologiczna w znaczeniu preparatu), ale nie odpowiada idei zwalczania szkodnika w uprawie poprzez jego naturalnych wrogów.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się nazwy konkretnych organizmów pożytecznych (np. dobrotnice, drapieżne roztocze, pasożytnicze błonkówki), zwykle chodzi o metodę biologiczną. Natomiast odmiany odporne i zaprawy to najczęściej profilaktyka/agrotechnika lub hodowla, a preparaty – zabiegi środkami ochrony roślin.
