BIOS (lub współczesny UEFI) to firmware zapisane w pamięci nieulotnej płyty głównej. Jego zadaniem jest przygotowanie komputera do uruchomienia systemu operacyjnego, a nie realizacja usług aplikacyjnych.
Typowe możliwości BIOS/UEFI obejmują:
- POST (test po włączeniu zasilania) i podstawową diagnostykę sprzętu,
- inicjalizację urządzeń (kontrolery dysków, klawiatura, podstawowe urządzenia wejścia/wyjścia),
- konfigurację elementów płyty głównej, np. włączanie/wyłączanie wybranych kontrolerów i portów,
- ustawienia rozruchu (kolejność bootowania, wybór urządzenia startowego) i przekazanie sterowania do programu/ładownika rozruchowego.
Dlatego czynności typu "włączanie i wyłączanie niektórych elementów płyty głównej", "zmiana zachowania się komputera po włączeniu" (np. ustawienia rozruchu) oraz "zainicjowanie programu rozruchowego" mieszczą się w typowym zakresie funkcji BIOS/UEFI.
Natomiast H.323 jest standardem do transmisji multimediów (audio/wideo/dane) w sieciach IP, używanym m.in. do wideokonferencji. Jest to protokół warstwy aplikacji, wymagający działającego systemu operacyjnego i stosu sieciowego. BIOS/UEFI pracuje zanim system się uruchomi, więc nie może realizować rozruchu "po protokole H.323".
Warto też pamiętać o typowym źródle pomyłek: BIOS/UEFI może uruchamiać system z sieci, ale robi to przez mechanizmy rozruchowe takie jak PXE, które korzystają z DHCP i TFTP, a nie przez protokoły multimedialne.
