KWALIFIKACJA HGT7 - CZERWIEC 2015

Międzynarodowy przewodnik górski to przewodnik o kwalifikacjach uznawanych w górach świata, przeznaczonych do prowadzenia w trudnym terenie wysokogórskim.

W praktyce chodzi o prowadzenie po trasach o podwyższonych wymaganiach (np. elementy wspinaczki), gdzie liczy się bezpieczeństwo, asekuracja i ocena ryzyka.

Bo przewodnik tatrzański jest związany z określonym obszarem działania (Tatry) i jego uprawnienia mają charakter terytorialny.

Wyjazd zagraniczny w góry wysokie wymaga kogoś, kto ma kwalifikacje adekwatne do innych pasm i warunków oraz rozpoznawalne kompetencje do działań technicznych.

Sygnałem są sformułowania typu: "wędrówki wysokogórskie", "techniki wspinaczkowe", "asekuracja", "trasa o ekspozycji", "śnieg i lód".

Jeśli pojawiają się elementy techniczne, nie wystarczy ogólny przewodnik terenowy ani miejski; potrzebny jest przewodnik górski o odpowiednim poziomie.

Oznacza, jakie aktywności przewodnik może legalnie i kompetentnie prowadzić w terenie górskim (np. po szlakach, a w wyższych zakresach także w trudniejszym terenie).

Dla organizatora to kryterium doboru kadry: osoba prowadząca musi mieć uprawnienia zgodne z najtrudniejszym punktem programu i warunkami wyjazdu.

Zwykle nie, ponieważ przewodnik terenowy nie jest specjalistą od prowadzenia w terenie wysokogórskim wymagającym technik wspinaczkowych.

W zadaniach egzaminacyjnych przyjmuje się, że elementy wspinaczkowe kwalifikują program do obsługi przez przewodnika górskiego o odpowiednim poziomie, a nie przez przewodnika ogólnego.

Najczęstszy błąd to uogólnienie: "skoro w górach, to każdy przewodnik górski wystarczy".

Drugi błąd to pomijanie terytorialności uprawnień (lokalny przewodnik vs wyjazd zagraniczny). W praktyce zawsze analizuje się: miejsce, trudność i charakter aktywności.

Wtedy, gdy impreza obejmuje wyjazdy w góry wysokie poza Polską i zawiera odcinki wymagające technik wspinaczkowych lub innych działań o podwyższonym ryzyku.

W pytaniach egzaminacyjnych ten wybór wynika z dopasowania kwalifikacji do trudności programu oraz skali (międzynarodowej) wyjazdu.

Przewodnik miejski oprowadza po obszarach miejskich i obiektach turystycznych w mieście, a nie w terenie wysokogórskim.

Nie odpowiada za prowadzenie po szlakach górskich ani za zarządzanie ryzykiem typowym dla tras wymagających technik wspinaczkowych, więc nie spełnia potrzeb takiej imprezy.

Kluczowe są: właściwy dobór kadry (kwalifikacje), analiza ryzyka trasy, plan awaryjny, zasady poruszania się grupy oraz sprzęt adekwatny do warunków.

W turystyce kwalifikowanej szczególnie ważna jest zgodność programu z realnymi kompetencjami osób prowadzących, bo to wpływa na odpowiedzialność organizatora.

Ucz się przez porównywanie: rodzaj aktywności (szlak, wspinaczka, miasto, teren) oraz miejsce (lokalnie vs zagranica).

Dobrą metodą jest wypisywanie "najtrudniejszego punktu programu" i dopasowanie do niego minimalnej wymaganej kategorii specjalisty. To ogranicza pomyłki na teście.