Park narodowy jest obszarem o szczególnej ochronie przyrody, dlatego formy turystyki mogą być tam limitowane i porządkowane. Biwakowanie wiąże się m.in. z ryzykiem degradacji roślinności, płoszenia zwierząt, powstawania dzikich palenisk, zaśmiecania oraz zwiększenia zagrożenia pożarowego. Z tego powodu dopuszcza się je zasadniczo tylko tam, gdzie zostało świadomie zaplanowane i gdzie infrastruktura oraz zasady użytkowania minimalizują wpływ na środowisko.
Odpowiedź "w miejscach wskazanych przez dyrektora parku" jest poprawna, bo to administracja parku odpowiada za bieżące udostępnianie terenu turystom i określa, gdzie dana aktywność jest dopuszczalna (np. miejsca biwakowe/pola namiotowe, strefy udostępnione, ograniczenia sezonowe).
Pozostałe propozycje są błędne z typowych powodów:
- "na terenie całego parku" – to zbyt szerokie uogólnienie; w praktyce ochrona wymaga wyznaczania stref i miejsc, a nie dowolności.
- "na obrzeżach parku" – granica parku nie oznacza automatycznie innego reżimu ochronnego po jego stronie; liczy się to, czy miejsce jest wyznaczone i udostępnione.
- "w miejscach wskazanych przez ministra ochrony środowiska" – to mylenie poziomu administracji: zasady udostępniania i wskazywanie konkretnych miejsc na terenie parku należą do zadań lokalnej administracji parku, a nie centralnego organu w trybie "wyznaczania miejsc biwakowych".
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać regułę praktyczną: na obszarach chronionych nocowanie poza obiektami jest dozwolone tylko tam, gdzie jest to wyraźnie wskazane w zasadach udostępniania i oznakowaniu. Jeśli brak informacji o miejscu biwakowania, bezpieczniej założyć, że jest ono niedozwolone.
