Bonitacja w ujęciu używanym w gospodarce leśnej służy do oceny możliwości produkcyjnych siedliska, czyli tego, jaki potencjał wytwórczy ma dane siedlisko dla wzrostu drzew. W takim rozumieniu poprawne jest stwierdzenie: "stopień wykorzystania zdolności produkcyjnych siedliska" – wskazuje ono, że bonitacja dotyczy relacji między potencjałem siedliska a tym, jak jest on wykorzystywany przez drzewostan.
Odpowiedzi błędne są wiarygodne, bo dotyczą często mierzonych cech taksacyjnych, jednak nie definiują bonitacji:
- "przeciętną wysokość drzewostanu" – wysokość jest parametrem opisowym drzewostanu (mierzalną cechą), ale sama w sobie nie jest definicją bonitacji. Łatwo tu o pomyłkę, bo wysokość bywa wykorzystywana w różnych ocenach produkcyjności, jednak pytanie dotyczy znaczenia pojęcia, nie metody pomiaru.
- "miąższość drzewostanu na jednym hektarze" – miąższość na 1 ha opisuje zasobność/produkcyjność drzewostanu w sensie ilości drewna, ale jest wynikiem wielu czynników (wiek, skład, zabiegi), a nie samą bonitacją siedliska.
- "zapas drzewostanu" – zapas (rozumiany jako zgromadzona ilość drewna) również jest cechą drzewostanu, nie definicją bonitacji. Może rosnąć lub maleć zależnie od zabiegów i wieku, dlatego nie oddaje wprost potencjału siedliska.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się typowe parametry drzewostanu (wysokość, miąższość, zapas), a w pytaniu występuje termin związany z oceną jakości/produkcyjności, warto sprawdzić, czy pojęcie dotyczy siedliska (warunki wzrostu) czy drzewostanu (aktualny stan drzew). To pomaga uniknąć wyboru odpowiedzi "najbardziej mierzalnej", ale nieadekwatnej definicyjnie.
